Söngvar haustsins

Þegar Antonio Santori, einn af mínum inn blástrum og fyrirmyndum, sagði að haustið væri ljóðrænast árstíða, þá hafði hann lög að mæla, eins og svo oft. Það er eitthvað við þagnandi raddir fuglanna, ilminn af brennandi laufum og vonina um góðan árangur í skóla og menningarlífi veturinn sem koma skal, sem gerir mann fullan af innri til hlökkun og æsingi. Manni finnst maður verða ungur aftur, sérstaklega þegar maður sér unga námsfólkið vera að stíga sín skref með trefil um háls, vasabók upp á vasann, og eina eða tvær hálfkaraðar ljóðrænar spekúlasjónir til að ganga í augun á fallegustu stúlkunni í bekknum með.

Já, kaffihúsin fyllast af gömlum kunningjum og kunnuglegum andlitum – á Kaffi Róma nýt ég þess að ræða um stjórnmálin, menninguna, hnignun andans og niðurrifsstarfsemi ungs vinstra fólks við andans jöfra sem ég er að vísu oft ósammála! En þannig er oft besta vináttan! Ég hef aldrei bundið mína bagga sömu reimum og samferða menn mínir, en það þýðir ekki að ég sé ekki áhugasamur um mannlegt félag – eða eins og einn góður bloggari segir: Enginn er eyland! Ljóðskáldi er nauðsynlegt, þrátt fyrir innræna íhugun og eintal sálarinnar, að rækta garðinn sem hið mannlega vex aðeins í – garði hins mannlega samfélags.

Lengi lifi haustið og söngvar þess!

Ykkar,
Tandri

Ásdís Rán – vertu þú sjálf

Það er athyglisvert að fylgjast með blogg færslum og fréttum landsmanna af snótinni glæsilegu, henni Ásdísi Rán. Ég hef ekkert á móti konum, en femínista þoli ég ekki. Mér sýnist Ásdís Rán ekkert vera að gera annað en að nýta sér þann yndisþokka sem guð gaf henni, þann kvenlega – um hvað getur femínistmi snúist annað en það að konur geri sér mat úr því sem þær hafa?

Ég virði það í fari allra manneskja, ekki bara kvenna, þegar þær eru þær sjálfar, fylgja sann færingu sinni og hlusta ekki á vitleysu. Ásdís Rán á auðvitað að vera hún sjálf, ganga fram fyrir skjöldu og þiggja hið rausnarlega boð Playboy-veldisins um mynda töku. Að fá slíkt tilboð er eins og fyrir ljóðskáld að gefa út sína fyrstu ljóðabók – allir sannir listamenn hafa innra með sér lítinn neista sem logar, en hann verður að komast út, annars kulnar hann að eilífu.

Ég segi því: Ásdís Rán: vertu þú sjálf, láttu ekki smámenni, afstæðishyggjumenn og pólitískt rétt hugsandi póst módernista segja þér hvað þú átt að gera! Þú átt þér fjölda stuðnings manna og aðdáenda.

Og að lokum: aldrei myndi mér detta í hug, Ásdís Rán, að birta mynd af þér án þess að geta ljós myndara. Það er eins og ef einhver myndi birta ljóð eftir mig á heima síðu sinni án þess að geta þess að sjálfur Tandri Árdal væri höfundurinn! Sá armi durgur mætti eiga mig á fæti!

LJÓSMYNDARI: Arnold www.arnold.is

Við sem börðumst saman

Kæru lesendur. Einn er sá maður sem hefur mér hugleiknari en flestir í gegnum síðustu ár. Það er maður sem þjáðist og barðist fyrir hinu einfaldasta en þó fegursta allra gilda – frelsi og mannlegri reisn. Hann var lengi í útlegð vegna skoðanna sinna, en hann batt skó þvengi sína ekki sömu böndum og samferða menn sínir og galt fyrir það.

Hér fylgir ljóð sem tileinkað er meistaranum, en hann lést nýlega. Ég hafði hugsað mér að leita leiða til að senda honum það en svo þegar hani dauðans gól þrisvar fyrir dögun, þá var það orðið of seint. Lesanda sem getur upp á hverjum þetta er tileinkað fær eintak af bók minni, Vindurinn í Provance.

Ykkar,
Tandri

Við sem börðumst saman

Ó, bróðir!

Barrtrén svignuðu undan fargi snjávarins

í freranum

lengst í austri

en brotnuðu þó ekki

Ekki frekar en þú

undan byrði einsemdar og harðræðis

Í gegnum aldirnar

halda hinir fáu

oft

uppi þeim mörgu

En er þó refsað

enn harðar

af þeim

sem bornir eru uppi af hinum mörgu

og gætu aldrei

staðið einir

Ósmekkleg pistlaskrif - hvatt til hryðjuverka

Ég sit hér á Café Roma og er í hálfgerðu áfalli; kunningi minn var að sýna mér heilsíðugrein í "Viðskiptablaðinu" sem vakti vægast sagt mér óhug og ótta. Það er skiljanlegt að Viðskiptablaðið vilji sækja út fyrir svið viðskiptanna og leita fanga á meðal listamanna, en það verður að teljast einkar óheppilegt val að láta þá Guðmund Odd og Ásmund Ásmundsson um að skrifa pistla á síður blaðsins. Sá fyrrnefndi er alræmdur róttæklingur og undirróðurs maður sem hefur margoft orðið vís að því að reyna að heilaþvo nemendur sína í Listaháskólanum, eftir því sem heimildarmenn mínir segja, og þá á ég marga og örugga. Og heilaþvotturinn sá er ekki jafn meinlaus og margir halda: Guðmundur Oddur er einn helsti páfi svokallaðra póstmódernista hér á landi, og veitir forstöðu uppivöðslusömum hópi vandræða gemlinga sem hefst við í ólöglegu verksmiðju húsnæði í miðbænum, krotar á veggi og fer um í hópum, oftar en ekki ofurölvi.

Sömu sögu er að mörgu leyti að segja um Ásmund, en hann er þó skárri, má segja, en Guðmundur Oddur, því hann er Múslimi og leggur þó að minnsta kosti spilin á borðið. Í pistli í Viðskiptablaðinu í síðustu viku tekur Ásmundur sig til og hvetur til hryðjuverka. Slíkt hefði kanski þótt fyndið fyrir 5-10 árum síðan en við nú verandi heims ástand er slíkt afar ósmekklegt og í raun atlaga að aðstandendum þeirra sem létu lífið í árásinni á Tvíbura turna þann 11. september. Það er ekkert gamanmál, en ég hef hitt fólk sem þarna missti allt sitt. Ásmundur segir sem svo, að afkomendum Halldórs Laxness og fulltrúum Rithöfundasambandsins beri að leggja eld að Gljúfrasteini, háborg íslenskrar ritmenningar.

Hvers vegna? Jú, útaf því að vel meinandi einkaaðilar í stjórn Glitnis ákváðu, af gjafmildi einni saman, að færa Gljúfrasteini litla iPod spilara að gjöf. Auðvitað má gagnrýna íslenska banka fyrir ýmislegt, svo sem okur, gjálífi og ólifnað, en að hrækja svona framan í einfalda góðmennsku, og það með hvetja til hryðjuverka, það er engum samboðið. Ekki þarf heldur lengi að skoða sig um á heimasíðu samnefnds Ásmundar til að sjá að þar er ekki listamaður á ferðinni, heldur enn einn "gjörninga" klúbburinn; sjá til dæmis þetta fáránlega myndskeið hér.

Sem aðdáandi verka Halldórs Laxness (einkum seinni verkanna, t.d. Brekkukotsannáls -- fyrri verkin fannst mér of einfeldningsleg og á köflum hrokafull) og meðlimur í Rithöfundasambandinu finnst mér það vera skylda að hreinlega tilkynna svona óhæfu til Dómsmálaráðherra. Eru ekki nýju lögin um hryðjuverka ógn meðal annars til þess að koma í veg fyrir að hvatt sé til þeirra? Menn eins og Guðmundur Oddur og Ásmundur víla ekki fyrir sér að nota stöðu sína sem kennarar við Listaháskólann og pistlahöfundar til að heilaþvo, innræta og kúga ungt fólk til að fremja óhæfuverk. Á slíku verður að taka.

Hringavitleysan í borginni - loksins friður kominn á

Það hefur verið átakanlegt að fylgjast með hvernig borginni okkar, henni Reykjavík, borginni við Sundin, hefur verið nauðgað af stjórnmálamönnum á síðustu misserum. Þar hafa vinstri sinnaðir bitlingamenn og tækifæris sinnar gert allt til að skemma þann árangur sem náðst hafði í borginni undir stjórn Sjálfstæðismann, þ.e.a.s. með því að leggja lokhönd á rothögg R-listans sem hefði vafalaust látið rífa hið stórglæsilega ráðhús Reykjavíkur og reisa þar einhvern leikskóla eða sólarorkupanela til að búa til "vist" væna orku eða hvað heitir, nýjasta æðið hjá þessum dindlum hverju sinni, sem ekki sjá neitt einstaklings framtak eða tilraun til háleitni í friði.

Núna er Hanna Birna, mikil andans kona og skörungur -- í alvöru merkingu, ekki eins og Ingibjörg Sólrún, sem er bara tæki í höndum Baugsveldisins og gamalla kvennalistakellinga sem saman ráða meiru í íslensku samfélagi en við höldum (meira um það seinna) og það er flott hvað Morgunblaðið, undir nýrri ritstjórn annars eldhuga og forks, Ólafs Stefánssonar, hefur gert henni góð skil og systur hennar. Hanna Birna er að mínu mati mikill leiðtogi og á eftir að skipa sér á sess með fleiri alvöru konum sem hafa náð árangri -- á eigin forsendum, ekki með einhverjum kvótum, sérsamningum eða sérmeðferð, eins og til dæmis Ingibjörg Sólrún sem hefði aldrei komist á fram í alvöru stjórnmálaflokki eins og Sjálfstæðisflokknum -- svo sem konum á borð við Bryndísi Höllu sem hafa kosið að mennta sig sérstaklega í leiðtogafræðum, eitthvað er það nú annað og gagnlegra en öll þau póstmódernísku "menningar" og "bókmennta" fræði sem fólk nú til dags er að sóa tíma sínum í!

Það eru bjartir dagar framundan í Reykjavík, nú verður loks tekið til hendinni og undið ofan af fortíðarvanda R-listans og fjárhagnum komið í samt lag. Stjórnmálin væru ekki stjórnmál ef ekki væri fyrir leiðtogana, þannig er það bara. Meira að segja listamaður eins og ég veit svo mikið!

Hér gengur inn enginn annar en einn nafntogaður kunningi úr bloggheimum, best að hvíla aðeins skrifin og heilsa upp á hann -- kanski verður samræðana innblástur fyrir eitt "hugspjót" eins og ég kalla þetta "blogg" upp á fallega íslensku. Á íslensku má alltaf finna svar!

Góðar stundir,
Tandri Á.

Lágkúruleg "ljóða" hátíð

Það þarf ekki að koma neinum á óvart að sjálfskipuðu byltingar órabelgirnir í Nýhil hafi enn og aftur staðið fyrir einni af sínum svokölluðu "ljóða" hátíðum. Það þarf ekki að spyrja að því hvort mér, sem hefur gefið út eina af bókum mínum hjá Nýhil, hafi verið boðið -- nei, það var ekki svo gott, enda finnst þeim háu og listrænu herrum sem þar ráða mín ljóð í raun kannski ekki vera ljóð. Þó komast þau nær því að vera ljóð heldur en helmingurinn af því rusli sem núna kemur út hjá Nýhil, einhverjar teikningar, bull og klám eftir ungmenni sem ættu frekar að fara námskeið í leikrænni tjáningu hjá henni Jónínu minni en að vera að þreyta samborgara sína á vitleysunni.

Þótt að margir hefðu ábyggilega móðgast og farið í bústað um svona helgi þá ákvað ég nú samt að kíkja á eitt af þeirra svokölluðu "upplestrar" kvöldum. Það var vægast mikil vonbrigði, eða hvað á maður að segja -- kanski bjóst ég ekki við miklu. Þarna var einhver ungur maður (ég rugla þeim öllum saman, hugsanlega var þetta Valur B. Antonsson) sem var greinilega í einhvers konar lyfjamóki að þylja upp klámrokur og útúrsnúninga á ljóðum Sigfúsar Daðasonar, einu mesta skáldi íslensk módernisma. Þótt hann hafi haft rangt fyrir sér í pólitík, en það fyrirgefst enda var skáldskapurinn líka svo fullur af dýpt og fegurð. Segir ekki enda um alla snillinga, að þeir séu annað hvort kommúnistar, vondir við konur eða alkóhól istar! Það verður að fyrirgefast, ef þeir eru í alvörunni snillingar!

Svo var enn annar ungur maður sem nennti greinilega ekki einu sinni að vera með sannkölluð "ljóð" heldur þreytti áhorfendur á endalausum myndskeiðum sem voru bara eintal hans sjálfs ofan í mynda vél, eitthvað bull hans og endaleysa án allra formátaka og svo, það versta, árás og trúnaðarbrestur á vin minn Þórhall miðil, sem á sér marga aðdáendur í íslensku samfélagi. Það er ekkert annað en siðblinda og siðleysi að nota upptökur af þjónustu Þórhalls til að gera úr einhvers konar grín og glens úr atvinnu hans og hæfileikum, sem eru miklir, það get ég vitnað um. Ég hef í gegnum Þórhall bæði fengið dýrmætar vísbendingar um framliðna ættinga en einnig líka hvatningu og innsýn í framtíðina sem á viðkvæmu augnabliki á mínum ferli hjálpaði mér að komast yfir erfiða þröskulda, bæði í sálarlífinu og fjárhagnum, sem hefur ekki alltaf verið beisinn hjá andans manni eins og mér -- sem hugsar oft ekki um veraldleg gæði heldur er með höfuðið í skýjunum!

Meira seinna -- kaffið er svo gott hér á Kaffi Roma og ekki skemmir nafnið fyrir okkur heimsborgalegum lífsnautnamönnum sem þekkjum "borgina með barnsandlitið" eins og lófann á okkur! T.

Hryðjuverkamenn, listamenn, rúnk og rusl

Það fer fyrir hjartað á manni að lesa þessar fréttir um íslamska hryðjuverkamenn sem hafa komið hingað til lands að boða trú sína. En það eru vinstri sinnaðir afstæðishyggju menn sem segja við okkur: "þetta eigið þið að umbera. Þetta er fólk eins og við." Og svo segja þeir alveg það sama um alls konar "lista"-menn sem eru að sóa skatt peningum með alls konar dýrri vitleysu og eru í raun eins og börn og kunna ekkert í líkingu við það sem í alvöru er list.

Ég þurfti sjálfur að fara til Ítalíu, þar sem ég bjó í mörg ár, til að kynnast því hvað list er í raun og veru. Þar eru ekki endalausar gallerýis holur með nýjasta æðinu af Genfar tvíæringnum, eða hvað þetta heitir, einhverjum skríðandi deig- og hveiti þöktum dópistum að boða undanlátssemi og alls konar vitleysu sem ræðst að rótum menningar okkar. Nei, þar yrkja menn, og þeir yrkja á gullaldar ítölsku, málinu sem hefur verið talað á skaganum allt frá dögum Rómverja, þegar grunnurinn að menningarsögu okkar var lagður af sannkölluðum andans og listarinnar jöfrum, mönnum sem lifðu og voru tilbúnir að deyja fyrir listina.

Það er dæmigert fyrir smámenni listarinnar í dag, að þau vilja ekki fórna sér eða deyja fyrir listina heldur setja auglýsingar í blöð eftir líkum af öðrum dauðum einstaklingum, þ.e.a.s. einhverjum saklausum meðborgurum sem hafa drepist sjálfur. Hér áður fyrr hefðu listamennirnir annað hvort drepið sig sjálfir eða farið og drepið einhvern, til sönnunar þess að listin og snilligáfan sem hana getur af sér er æðri öllu öðru. Eins og Raskolnikov er besta dæmið um.

Kær kveðja,
T. Árdal