Söngvar haustsins

Þegar Antonio Santori, einn af mínum inn blástrum og fyrirmyndum, sagði að haustið væri ljóðrænast árstíða, þá hafði hann lög að mæla, eins og svo oft. Það er eitthvað við þagnandi raddir fuglanna, ilminn af brennandi laufum og vonina um góðan árangur í skóla og menningarlífi veturinn sem koma skal, sem gerir mann fullan af innri til hlökkun og æsingi. Manni finnst maður verða ungur aftur, sérstaklega þegar maður sér unga námsfólkið vera að stíga sín skref með trefil um háls, vasabók upp á vasann, og eina eða tvær hálfkaraðar ljóðrænar spekúlasjónir til að ganga í augun á fallegustu stúlkunni í bekknum með.

Já, kaffihúsin fyllast af gömlum kunningjum og kunnuglegum andlitum – á Kaffi Róma nýt ég þess að ræða um stjórnmálin, menninguna, hnignun andans og niðurrifsstarfsemi ungs vinstra fólks við andans jöfra sem ég er að vísu oft ósammála! En þannig er oft besta vináttan! Ég hef aldrei bundið mína bagga sömu reimum og samferða menn mínir, en það þýðir ekki að ég sé ekki áhugasamur um mannlegt félag – eða eins og einn góður bloggari segir: Enginn er eyland! Ljóðskáldi er nauðsynlegt, þrátt fyrir innræna íhugun og eintal sálarinnar, að rækta garðinn sem hið mannlega vex aðeins í – garði hins mannlega samfélags.

Lengi lifi haustið og söngvar þess!

Ykkar,
Tandri